Ja zo omschrijf ik deze blog maar even.
Ik heb op 1 maart 2012 geen werk meer bij de BSO en daar voel ik mij happy over, lekker thuis met mijn kleine vent.
En sinds 11 april 2012 ben ik weer werkzaam, maar nuals kamermeisje in het Golden Tulip hotel in amersfoort.
Aanpoten, dat is het.
Woensdag hoefde ik alleen te stoffen en te stofzuigen en vandaag (2e dag) heb ik geleerd hoe je bedden moet opmaken. Wat een klus zeg en hoe zwaar is dat!!
Ik ben gebroken van mijn werk gekomen.
Maar ik vind het leuk en ik denk niet de hele dag aan eten. dat bedenk ik pas als ik aan mijn zoontje vraag wat wil je eten bij de lunch.
Ik heb vanmorgen een gezonden fruit smoohie gegeten en toen ik uit mijn werk kwam 4 plakjes volkoren ontbijtkoek, tijdesn het werken en de smoothie niets meer, en toen ik thuis kwam met mijn zoontje heb ik mijn broodjes die ik voor mijn werk had mee genomen opgegeten en daarna lekker op de bank gehangen.
Ik heb ook nog 3 handjes manna's opgegeten En ook heel slecht ik weet het 2 cheeseburgers die je uit de supermarkt kunt halen, veel te vel dus, ik weet het maar ik was zo moe dat het mij niet interesseerde wat ik naar binnen werkte omdat ik weer energie wilde voelen.
Waar ik het eigenlijk over wil hebben is de opmerking van mijn vriend.
Ik weet dat ik te zwaar ben, dat is ook aan mij te zien en ik probeer er alles aan te doen om vol te houden (sinds woensdag al een stuk minder) en dan krijg je te horen, als je een chocolaatje pakt: 'loop niet zo te snaaien! jij wilt afvallen dan moet je er ook een beetje moeite voor doen!' en dat dus uit de mond van de persoon van wie je wilt dat hij je steunt en niet dit soort dingen zegt.
Ik heb na deze opmerking dus ook staan huilen in de keuken (dit weet hij niet), ik was/ben boos op hem en ben voornamelijk boos op mijzelf.
waarom ik boos ben?
goede vraag! nou ik ben boos omdat ik diep van binnen weet dat ie gelijk heeft, maar ik ben ook boos dat hij niet eens zegt: je doet het zo goed met alles, het huishouden, werk, gezin onderhouden, maar nee dat hoor je niet alleen maar negatief.
Ik weet dat ik moet blijven volhouden, maar als je bijna nooit te horen krijgt dat je het juist goed doet, dan wordt het erg moeilijk om vol te houden.
Ik wil heel graag en ik heb af en toe een uitspatting (zoals vandaag), maar weet mij ook snel weer op de rit te krijgen.
Ik heb gisteren of eergisteren wat meer gezonden voeding gehaald (producten die je stofwisseling te versnellen) en ik gebruik dagelijks omega-3 tabletten en eet al een stuk minder chips, alleen wanneer ik hier echt zin in heb.
Ja mijn gewicht is nog niet naar beneden en ik probeer mij daar niet druk om te maken (onbewust doe ik dat wel), maar ik baal er wel van als ik op de weegschaal ga staan en zie dat ik ondanks dat ik zo mijn best doe alleen maar zwaarder ben geworden.
Ja ik baal en hoe, als ik naar anderen kijk dan denk ik: waarom zij wel en ik niet?!!! een vriendin van mij heeft gezegd dat ik niet dik ben, maar mij zo voel en hoe langer ik dit gevoel blijf houden hoe minder ik afval en alleen maar aankom.
Ik hoop door het vele lopen wat ik nu bij het hotel moet doen dat ik toch wat meer ga voelen dat ik gewicht ga verliezen en dat ik best zonder al die verleidingen kan.
de echte eyeopener is er nog steeds niet echt geweest, ondanks dat ik voor de 2e keer met het boek van de gabriel methode ben begonnen.
Ik ben 2 keer wezen zwemmen en dat voelde goed (geld was een beetje op dus kon ik niet gaan), dit wil ik weer gaan oppakken en misschien zeg ik wel tegen mijzelf, SCHIJT, IK GA GEWOON IN MIJN ENTJE NAAR DAT ZWEMBAD EN 2 TOT 3 KEER PER WEEK ZWEMMEN!! maar dan komt daar dat addertje onder het gras, ik schaam mij voor mijn lichaam en durf niet alleen naar dat zwembad te gaan.
Als ik alleen maar dat eerste zetje kreeg om te gaan, dan zou ik misschien over die drempel van schaamte heen zijn.
Want dat is denk ik ook het grootste probleem bij mij, wat vinden andere nu van mij? Zien ze mij als een leuke jonge moeder die veel bezig is met haar zoontje of zien ze mij als een jonge vrouw met een blubberlichaam en te zwaar?
Zelf zie ik mij als een jonge vrouw met een blubberlichaam die niets kan volhouden.
Ik zou dit zo graag anders willen en willen kunnen zeggen: 'ja meid je bent een gezellige vrolijke jonge moeder die veel voor haar kind over heeft en die er goed uitziet in een mooi slank lichaam.
ja nu zal er gezegd gaan worden, je schrijft het op, maar waarom denk je dan niet zo.
Dat zal ik vertellen.
Ik schrijf het op omdat ik van binnen weet dat dit is wat ik ben, maar dat zegt niets over hoe ik mij voel over de buitenkant.
ik denk het van de 7 dagen minsten 3 dat ik een leuke jonge moeder ben, maar de andere 4 en soms zijn het er 7 denk ik: bah mens wat ben je lelijk en waarom leef je zo?
misschien zijn er mensen die mij eens echt kunnen vertellen hoe ik die negatieve gedachten om kan zettenin positieve gedachten.
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen om mijn vriend te laten inzien dat ik wel weet vol te houden en dat hij trots op mij gaat worden.